Przyroda

Parki narodowe zajmują około 2% powierzchni kraju, a regionalne parki krajobrazowe (chráněná krajinná oblast,CHKO) – 13%. W porównaniu z obszarem całego państwa chronione tereny są stosunkowo niewielkie.

 

           Adršpašsko-Teplické

         Skály  

         Adrszpasko-Teplickie

         Skały

Příroda

Tekst z przewodnika Pascala po Czechach.

W celu ochrony pierwotnej szaty roślinnej i rzadkich gatunków zwierząt utworzono 3 parki narodowe, 24 parki regionalne, lokalne i okręgowe oraz 1656 rezerwatów i pomników przyrody. W sumie obszary chronione Czech zajmują stosunkowo niewielki obszar, bo 1 310 000 ha, co jest 15% powierzchni kraju. Parki narodowe Republiki to Karkonoski Park Narodowy (385 km2), Szumawski Park Narodowy (685 km2) i Park Narodowy Podyji (63 km2). Parki te podlegają ścisłej ochronie, co oznacza, że na ich terenie zabrania się łowiectwa, jazdy samochodem, wprowadzania psów oraz biwakowania. Obszary chronione w Czechach są dość małe, dlatego też większość ekosystemów, które powinny podlegać ochronie znalazło się w tak zwanych otulinach, czyli obszarach zamieszkanych, gdzie dozwolona jest turystyka i inne dochodowe rodzaje działalności. W rezerwatach pod ochroną znalazły się zbiorowiska faunistyczne i florystyczne, geologiczne, torfowiska oraz lasy, które w północnej części kraju były bardzo zagrożone i znacznie już zniszczone przez działający tam przemysł.

W Republice Czeskiej, szczególnie na terenach podgórskich, występuje wiele gatunków roślin i zwierząt. Większości z nich zagrażają intensywne uprawy i hodowla oraz rozwój przemysłu i infrastruktury turystycznej. Około 33,3% kraju zajmują lasy, przeważnie iglaste i mieszane, bukowo-dębowe.

Można wyróżnić piętra roślinności: nizinne (do 200 m; 5,4%) – tereny intensywnego rolnictwa, w największym stopniu zmienione przez człowieka, ich faunę reprezentują zające, kuropatwy i bażanty; wyżynne (do 500 m; 44%) – lasy bukowo-dębowe, występują w nich susły i chomiki; podgórskie (do 800–900 m; 3%) – ze sztucznymi monokulturami świerkowych lasów; oraz górskie (900–1200 m, 2%), również porośnięte lasami świerkowymi. Tereny od wyżyn po pasma górskie są ostoją licznych gatunków dzikich zwierząt: saren, dzików, lisów i borsuków.